 |
 |
|
| |
Brief aan mijn eetstoornis
Brieven
|
26 Juni 2011 | 12:27:50
Anorexia, hoor je me of mag ik alleen nog maar luisteren naar jou?
Zie je mijn verdwaalde blik als ik in de spiegel kijk en ik steeds maar weer op zoek ben naar dat kleine beetje van mezelf wat ik nog wel herken?
Mag ik mezelf weer zien, in plaats van jou ogen!
Als ik in de spiegel kijk anorexia dan kijk ik recht in jou ogen! De ogen van de duivel, de ogen van de persoon die me mijn hemels leventje gemaakt heeft tot een hel!
Ik danste door de straten, niemand kon me raken, ik rende dagen lang met een lach op mijn gezicht. Als een klein kind die nergens bang voor was leefde ik mijn leven en ik begon en eindigde elke dag met een lach van oor tot oor! Moe maar voldaan na elke dag, uitgeput maar tevreden en etend. “ik at alles” wat maar vet was, wat ik maar lekker vond, ik at alles waar mijn hoofd zin in had.
Maar nu zit ik in een kooitje met de deurtjes op slot. Ik vlieg wat rond in mijn kooitje maar mijn bewegingsvrijheid is beperkt. Ik sla mijn vleugeltjes stuk tegen de spijltjes en ik word bang. Ik raak in paniek en kan nergens heen. “kon ik maar tussen de spijlen door” denk ik daarom regelmatig maar zelfs als ik weken niets zou eten dan ben ik nog niet in staat er tussendoor te gaan en te vechten voor mijn vrijheid.
Ja, als ik weken lang niets zou eten dan zou ik vrij zijn, dan zou ik weer stralen, enkel dan leef ik niet meer en zal ik nooit oprecht mijn vleugels uitslaan bij de mensen waar ik van houd!
Een mens heeft vrijheid nodig, een gevoel van geluk en ik heb de wind nodig om op te zweven. Om de wind door mijn vleugels, en veren te voelen gaan zodat ik besef en voel dat ik leef. Dat ook ik gelukkig kan en mag worden.
Ik wil gewichtsloos zijn en zweven door alle stralen. Ik wil mooi in mijn veren zitten en lekker in mijn vel.
Anorexia jij maakte van me een mens die alles vergelijkt met dieren maar als ik in de spiegel kijk ben ik geen struisvogel die haar kop in het zand steekt, ik ben geen vogel in een kooi. Ik ben een mens van top tot teen.
Een mens met wallen onder haar ogen, met een onregelmatige ademhaling en een onregelmatig hart. Ik ben een mens die in de spiegel kijkt naar een persoon die ze niet wil zijn! Moe, uitgeput, niet meer genietend van elke dag. Zware armen, zware benen, en geen moment van de dag meer voelen dat je uitgerust bent. “ik kan heel de wereld aan” is wat jij me liet geloven maar vooral jij nam de macht over van mij en ik wil het terug! IK WIL MIJN LEVEN TERUG!
Ik wil weer dansen door de straten zonder dat mijn wereld draait, ik wil weer rennen door de straten zonder alle calorieën er bij af te tellen. Ik wil weer eten zonder het direct in de riolering te gooien, ik wil weer stralen! Ik wil weer mezelf zijn, ik wil weer leven.
Anorexia waarom luister je niet naar mijn wensen, waarom luister je alleen maar naar jezelf!
Waarom trek je me weg bij de artsen op momenten dat mijn lichaam zeer doet en ik hulp nodig heb. “het mag niet, het mag niet” schreeuw je op zo’n moment tegen mij maar ik moet! Ik kan zo niet leven, ik heb zo geen toekomst en ik kan er niks mee dat jij mijn leven elke dag een beetje meer van me weg trekt! Ik ben een meid van 19 jaar oud die een hele toekomst voor zich heeft liggen maar met jou heb ik niets meer.
Met jou in mijn leven is mijn vooruitzicht een ziekenhuis bezoek, of erger nog. De dood! Houd op, ga weg, IK WIL DIT NIET MEER.
|
Lieve Papa en Mama
Jullie meisje is een beetje ziek,
Ziek door alles wat is gebeurd,
Ik zie de pijn in jullie ogen,
En ik weet het: “jullie zijn getreurd”
De tranen die rollen,
Ik hoor jullie zeggen: ‘we zijn haar kwijt’
En machteloos kijk ik naar mijn armen,
En weet dat het gebeurd is met de tijd,
Steeds liep ik een beetje verder,
Van jullie weg, het ging niet goed,
En ondanks dat jullie me aanmoedigde,
Was het bij mij, het ontbreken van mijn moed,
Ik ging weg van opname naar opname,
Ik voelde me nergens meer thuis,
En dan elke keer weer in jullie armen schreeuwen:
“papa mama, neem me mee naar huis!
De machteloosheid in jullie ogen,
De tranen in jullie ogen en jullie verdriet,
Het verscheurde mijn hart,
Maar beter worden lukte me niet..
Mijn broertjes gingen er ook onder lijden,
Hun zus was zichzelf niet meer,
En elke keer als ik dat zag in hun ogen,
Dan deed me dat zo’n zeer..
Ik wilde ze in mijn armen nemen,
Vasthouden voor altijd,
Maar aan het einde van het weekend besefte ik..
Ik ben ze weer een beetje meer kwijt..
Ik weet het nog als de dag van gisteren,
En god wat deed het pijn,
Dat ik in de kliniek zat met ander meiden,
En ik niet gewoon thuis kon zijn.
Ik was niet te vertrouwen,
Met eten niet, en mijn stemming was negatief,
Ik speelde met mijn leven,
En dat nam ik voor lief…
In mijn ogen was het waardeloos,
De dood riep me, en het leven maakte me kapot,
Ik werd in bescherming genomen voor mezelf..
De deuren achter me op slot..
Ik viel verder en verder door de opnames,
In plaats van dat ze me hulp konden geven,
In plaats van te leren van dingen,
Was het puur nog overleven..
Het eten smaakte me niet meer,
Het deed me pijn en koste me verdriet,
De weegschaal was het enige wat ik vertrouwde,
Want weegschalen die liegen niet!
Ondanks dat ik wist ik ga te ver,
Mijn gewicht is te laag, dit gaat fout,
Wist ik niet wat ik moest doen..
Had het gevoel dat niemand van me houd..
Ik was als een vogel in een kooitje,
Gevangen, down, depressief en bang,
Ik sloot me op in mijn kamer,
En wederom de tranen over mijn wang.
De begeleiding liet me weten,
“er komt hulp voor jou, je komt er wel”
Maar als ik dan vooruit ging, kwam de rem:
“meisje je wil te snel”
Dan tuimelde ik weer naar beneden,
De afgrond was mijn beste vriend,
De begeleider spraken over afvallen bij het eten
Niemand heeft dit op deze manier verdient..
De meiden uit mijn groep waren gezellig,
Maar het sloot niet aan bij mijn probleem
“eet jij maar één appel”
Damn wat voelde dat gemeen!
“er is geen plek, je moet wachten”
En toen ik daar eindelijk zat..
Was ik er wel maar was er geen tijd..
Ik die stille meid.. die zegt maar wat..
Ik liep weg over de straten,
Heel alleen als de groep was naar een onderdeel
Ik hoorde er niet mee mocht niet mee doen,
Want mijn gewicht was niet meer veel..
Ik kwam in een rolstoel,
Mocht niets meer met de tijd,
Ik wou niet aankomen, ik kon het niet,
En er was niemand die me hielp in die strijd..
Er komt een diëtiste die gaat je helpen,
Ik voelde me begrepen, eindelijk hulp
Maar de diëtiste is nooit gekomen..
En daardoor kroop ik nog verder in mijn schulp..
Als je aankomt mag je sporten,
Al is het maar een heel klein beetje,
Maar als in dan weer een beetje kwijt was,
Kon ik het sporten wel weer vergeten..
Mijn gewicht was lager als ooit.
“als het zo blijft dan moet je weg”
Ik had zo gevochten voor hulp..
Maar weer.. deze pech..
De opnames keerde zich tegen mij,
De hulpverlening, het vertrouwen het ging kapot,
Daar zat ik dan in mijn eentje op mijn kamer,
Met de deur in het slot..
De opname brak me op, en mijn gewicht daalde,
Ik schreeuwde steeds meer: “ik wil naar huis”
Jullie hoorde mij schreeuwen, en bevestigde mijn verhaal..
Ze konden me niet helpen maar braken me op..
En eindelijk kwam ik weer thuis!...
Mijn gewicht lager als ooit,
Mijn ouders wisten niet hoe verder te gaan,
Ik was er zeker van..
Ik moest er alleen tegenaan! !
Ik kon niet opgeven, juist niet nu,
Ik moest puur overleven,
Terug naar school, en mijn dromen oppakken..
En alles alles alles alles geven!
Zieker als ooit begon ik terug met school,
Mijn gewicht laag, het spugen nog elke dag,
Maar het was wel de school die me goed deed,
Die me liet zien dat ik het allemaal niet verkeerd zag..
De hulp zat fout, ze konden me niet helpen,
Omdat ze aan een verkeerd touw hebben getrokken..
Nu ga ik verder met mijn leven..
Al zakt de moed me soms nog in de sokken..
Jullie dochter, jullie meisje,
Ik hoor jullie zeggen: ‘ze is er steeds een beetje meer’..
En ik weet zeker dat ik binnenkort thuis kom..
En ik zal schreeuwen..
“mama papa, ik ben het weer!!!!”
De val:
Ik klim weer zeker omhoog,
Naar de top van de berg,
Met het zweet op mijn voorhoofd,
Maar dat vind ik niet zo erg,
Ik dans, fluit en ik zing,
Het is weer zo’n dag dat ik alles geef,
Ik sla mijn vleugels uit,
En voel dat ik leef,
Ik geniet van elk moment,
En durf weer te stralen,
Ik heb het gevoel..
Dat ik met de vlinders aan mijn zijde,
De strijd weer ga halen..
Er komt enkel een sterke wind,
En trekt me mee in het dal,
Ik word bang en onzeker,
Het gevoel..
Dat ik het einde van de dag niet halen zal
Ik voel me gevangen,
Door het pijn van elke dag,
Ik word onzeker en eenzaam,
Het gevoel, dat ik niet gelukkig zijn mag
Ik haat de gevoelens,
Ik haat de pijn,
Ik haat het gevoel van vechten,
Maar toch weer ongelukkig zijn..
Op de bodem van de put,
Is er maar een weg: “de weg omhoog”,
Maar ik voel me leeg en koud,
Mijn gezicht staat strak..
En door de tranen houd ik het niet droog…
De bodem van de put voelt vertrouwd,
Het enige wat ik uit duizenden ken,
Omdat elke keer als ik op de top sta,
Ik uiteindelijk.. weer op de bodem ben..
Ik blijf stil liggen,
Ik vecht mezelf niet meer naar de zon,
Ondanks dat het zweven geweldig voelt,
Besef ik dat het vallen me meer pijn doet,
Als blijven liggen op de bodem..
De plek waar ik ooit begon..
,.,.,.,.,..,,.,.,.,.,..,,.,.,.,.,..,,.,.,.,.,.,.,.,.,..,,.,.,.,.,.,.,.,.,..,,.,.,.,.,.,.,.,.,..,,.,.,.,.,.,.
... De afgrond
Ik maak een vrije val naar beneden,
Val hard neer op de grond,
Ik probeer te praten,
Maar houd zwijgzaam mijn mond,
Ik staar in de leegte,
Met de angst op mijn gezicht gedrukt,
Ik wil schreeuwen en gillen,
Maar.. dat is iets wat me niet lukt,
Mijn mond is verzegeld,
Mijn tranen vertellen mijn verhaal,
Het verhaal van vallen en niet meer kunnen,
Ze vertellen het in hun eigen taal..
Weinig woorden komen uit mijn mond,
Toch zie ik in mijn spiegelbeeld de pijn,
Maar ik pak mijn make up,
En teken een snoetje..
Mijn snoetje van het gelukkig zijn!
Toch schmink ik mijn masker,
Niemand mag het zien,
Ik weiger het toe te geven,
Dat ik denk dat ik het leven niet verdien
Ik wil de pijn niet tonen,
Mijn vrienden zien me als een sterke meid,
Maar als ze de werkelijkheid weten…
Dan raak ik ze toch weer kwijt..
Een voor een lieten ze me vallen,
Ik hing er met een touwtje aan vast,
En nu ben ik maar die clown,
En ben ik niemand tot last..
Ik lach, ik spring, ik doe een beetje raar,
“Onze vriendin, die is een beetje gek”
Ze straalt, ze lacht en geniet..
Maar uiteindelijk… mijn levensrugzak
Als een zware last op mijn nek..
Ik ben dan dat meisje met die eeuwige lach,
Maar van binnen zit het eindeloze verdriet,
“noem me maar die clown”..
De werkelijke persoon.. die kennen ze niet..
Ik geef op
Stil blijf ik liggen
Op de bodem van het ravijn,
Ik adem en leef,
Maar kom om van de pijn,
De tranen stromen,
Ze maken een rivier,
Ik voel het water,
En houd de omgeving,
Strak in het vizier..
Ik ben bang,
Onzeker en voel me klein,
Lig hier op de bodem,
Terwijl ik er niet hoor te zijn,
Ik tril en ril,
Mijn lichaam word koud,
De tranen blijven maar gaan,
Heb het gevoel..
Dat niemand van me houd..
Stil blijf ik liggen,
Ik vecht niet langer meer,
Want elke keer..
Als ik me gelukkig voel,
Val ik weer neer..
Blijven liggen in stilte,
Daar waar niemand me ziet,
Daar waar je niet omhoog komt,
Kun je niet vallen..
En daarmee bespaar ik me uiteindelijk..
Een hele hoop verdriet..
Spiegelbeeld:
Ik kijk strak naar de ogen,
Van mijn spiegelbeeld,
Ik zie de pijn, ik zie de angst,
Het feit dat ze met haar leven speelt,
Ik lach eens stilletjes,
En ik verbaas me: “ze lacht terug”
Ik schaam me en begin te blozen,
Verberg me vliegensvlug..
Ook dat meisje lijkt te vluchten,
Ze schaamt zich voor mij,
En ik wil haar in de armen nemen,
En zeggen: “je bent vrij”..
Ik kom stilletjes weer uit mijn schuilplaats,
Kijk recht in de ogen van die meid,
Ik wil haar troosten, wil haar helpen,
Maar eventjes stopt de tijd..
Ik besef dat ik dat meisje ben,
Die voor haar spiegelbeeld schuilt,
En als dat tot me door dringt,
Ben ook ik dat meisje die huilt..
Ik sla met al mijn krachten,
Tegen mijn spiegel, die gaat kapot,
Ik begin te rennen en te vluchten,
Gooi de deur op slot…
Ik zoek een spiegel in de leegte,
Maar ik vind enkel de scherven van mijn leven,
Mijn dunne polsjes, mijn ribben,
“heb alles opgegeven”..
Ik voel me dik maar weet ik ben dun,
“een dikke dunne meid”
Een mager scharminkel, een vlieger in de wind..
Maar altijd in strijd..
Ik open mijn raam en hang naar buiten,
“kom nou dood, neem me maar mee”,
Het vechten heeft me gesloopt tot het einde,
“wil verdrinken in de grote zee”..
Maar de dood komt me niet halen,
Ik heb nog genoeg om voor te leven,
De anorexia laat ik eventjes los..
En laat mezelf weer zweven.
Dit keer is het geen eindeloze val,
Maar het besef van mijn eigen kracht,
En weet dat als ik beter ben..
Ik een toekomst heb die op me wacht..
Het doet me veel om gevangen te zitten,
Tussen muren om mij heen,
Ondanks dat ik er van weg wil lopen,
Lukt me dat niet meteen
Ik hoor mensen praten,
Over stoornissen bij mensen in het hoofd,
Ze bedoelen het niet verkeerd,
Maar zullen ze het ooit begrijpen,
Dat het een wereld is waarin niemand je geloofd,
Dat ze denken dat je het zelf doet,
Alsof je het leuk vind zo te leven,
En dat hoeveel je er ook voor vecht,
Iedereen blijft denken dat je niet alles hebt gegeven,
De strijd die je voert met het leven,
Het gevoel dat je hebt dat de wereld tegen je is,
Wetend dat je er bij hoort,
Maar toch continue die leegte en dat gemis!
Jezelf niet meer in de ogen kunnen kijken,
Omdat je zoekt naar iets wat je herkent,
Je ziet je ogen niet meer stralen,
En het voelt alsof je in de strijd, de enige bent..
Je herkent de persoon niet meer,
De gedachten je krijgt ze niet meer op een rij,
En ondanks dat je continue blijft zoeken,
Geldt deze eindeloze strijd ook voor mij!
Ik ben wie ik ben,
Ik probeer het te accepteren,
Dat ik soms de controle verlies,
En ik mezelf dan niet tot rust kan keren..
Anderen zien me enkel,
Als wispelturig, en ik kom onverwacht uit de hoek,
Maar al bij al is het niet meer of minder..
Dan het feit..
Dat ik continue naar mezelf zoek !
Ik ga vooruit, dat is een ding wat zeker is, maar soms als je 10 stappen vooruit hebt gezet dan val je er weer 9 terug en dat doet zeer! Maar ik kom er wel, vroeg of laat!
Ik kan relativeren dus word het eens tijd dat ik gebruik ga maken van de dingen die ik goed kan, in plaats van in paniek te raken door hele kleine angstjes.
Die oceaan van stemmen in mijn hoofd zal stoppen, daar blijf ik voor vechten tot ik echt niet meer kan!
De anorexia is rustig, de stemmen van de anorexia zijn ook rustig, de weegschaal is de deur uit en ik verbaas me elke dag weer dat er momenten zijn dat ik wel weer kan lachen als ik wat eet, en dat ik de weegschaal onder mijn bed stamp in plaats van dat ik hem er onderuit haal.
Mijn lichaam werkt nog niet helemaal mee en ik ben ontzettend moe, word overvallen door gevoelens maar het maakt me uiteindelijk alleen maar sterker.
Ik kom er wel !
De tranen over mijn wangen, en mijn hoop zweeft weg met de wind naar de zee! Mijn tranen behoren tot die grote watermassa en er is niets wat het verdriet voor heel even weg kan nemen.
Ik voel me meer en meer verbonden met de zee en het liefste zou ik met een lange zware jurk de zee in lopen om me voor altijd mee te laten nemen naar een plek waar het beter zou moeten zijn.
Gewichtsloos
I’m so sorry for being such a bad person ..
I can’t change myself because there’s something in my head what i can’t stop !
Something what’s gonna kill me and I can’t smile,
I can’t be happy because I’m always scared
For a moment I love food,
But after eating something I hate it..
Because I’m so focking fat ! !
Ik zit gevangen in mijn eigen hoofd, en het voelt alsof er een gif door mijn aderen loopt die mijn hersenen en heel mijn lichaam aan tasten en stuk maken, die me elke keer weer het gevoel geven dat mijn leven niet meer van mij is, maar dat het behoort tot iets of iemand wat in mijn hoofdje en lichaam gekropen is, en wat er vastgeketend zit, en ik krijg het niet los hoe hard ik ook vecht, hoe wanhopig ik ook schreeuw, en hoe hard ik ook krijsend boven de wc hang met de tranen over mijn wangen, en ik walg van mijn lichaam, van alles wat ik gegeten heb, en van alles wat weer terug stroomt de wc in omdat ik het niet in mijn lichaam kan houden. Het geeft me zo’n doodswens, het put me uit, het maakt me bang, maar vooral doet het me pijn dat ik niet kan beloven dat ik het eten binnen houd tegenover mijn vrienden.
Ik faal als vriendin,
Ik kan beloftes niet houden met betrekking tot eten,
En elke keer als ik weer boven de wc hang, en ik gegeten heb, of juist heb gevast dan haat ik mezelf voor alle pijn die ik anderen er mee aan richt. It’s never good enough and more and more I hate myself !
Ik doe alsof er niets aan de hand is, ik eet alsof het geen probleem is, ik drink liters en liters water naar binnen om vervolgens mijn buik aan te spannen en te voelen dat alles er weer uit komt als een vloedgolf..
De anorexia, het stroomt door heel mijn lichaam, het zit als een stofje in mijn bloed wat me volledig laat voelen dat ik de controle kwijt ben, en ik voel het, ik voel het en besef dat ik misschien wel nooit meer beter word en dat breekt mijn hart. Dat doet zo’n zeer, dat ik soms hoop dat de morgen niet meer zal komen, en ik eindelijk een onderdeel van de zon en sterren kan zijn. “stralend voor altijd! !”
Anorexia stroomt door mijn aderen en zo nu en dan word de anorexia vergiftigd door boulimische trekjes waarbij ik mijn lichaam tot uitersten drijf en ik alles stuk maak aan mijn lichaam waarmee ik nog erg lang zou moet leven, maar misschien word ik wel niet oud en eindig ik uitgehongerd, extreem verdund in een kist maar ik kan dat niet geloven, daarvoor zou ik nog kilo’s en kilo’s kwijt moeten raken, en ik zou echt wel zien als ik te dun zou worden.. “denk ik”..
Mijn handen vergiftigen mijn lichaam en al het water wat wegspoelt uit mijn lichaam neemt de voeding met zich mee.
een samentrekking van mijn buik
“één keer en alles stroomt uit me en laat me voelen:
“Ik ben bevrijd”
Maar de gevoelens van zorgeloos zijn, van puur geluk zijn er nauwelijks meer, ze worden vergiftigd door de anorexia, en zelfs de zon laat me voelen dat ik niet kan stralen, dat ik er niet meer van kan genieten zoals vroeger want dat alles ben ik kwijt geraakt en i’m so fucked up scared!
Ondanks de angst om me te binden,
Verbond ik me stilletjes aan jou,
Jou schitterende ogen, en lieve lach,
Maakte dat ik jou vertrouw,
De glinsters in je ogen,
Toen ik in de spiegel was aan het staren,
Ik lachte vriendelijk terug,
En ik plukte twijfelend aan mijn lange haren,
Ik had niet door dat ik het zelf was,
Dat ik naar mezelf was aan het kijken,
Dat die glinsters in mijn ogen mijn geluk waren,
Want ik vond je niet op mij lijken..
Ik wou zijn zoals dat meisje,
Die naar mij keek vanuit mijn spiegelbeeld,
Gewoon dun, slank en mooi,
Niet dik en uitgeleefd, en verveeld..
We huilde samen vanuit pijn,
Ik dacht : “met jou ga ik voortaan door het leven”..
Maar ik maakte een fout.. door met jou..
Mijn eigen leven op te geven..
Ik schrik van het beeld wat ik zie,
De tranen stromen me over mijn wangen,
Ik voel me hopeloos en klein,
Door het verdriet gevangen,
De letters verdwijnen langzaam,
Ze ebben weg alsof ze niet hebben bestaan,
Alles wat ik geschreven heb over jou,
Lijkt ineens na 2 jaar weg te gaan......
Ik voel me onzeker, kijk naar mijn handen,
Die alles hebben neer getypt,
Die steun zochten, die vetrouwen zochten,
.. die zich overal in hebben verdiept..
Ineens.. verdwijnen de woorden,
Ineens na 2 jaar is het er niet meer,
Anorexia.. jij bent er nog wel..
En dat doet me zo'n zeer..
Je bent niet te verwijderen met een klik,
Maar mijn thuis is weg en voel me bang,
De herinneringen blijven, maar wat geschreven is,
is vervlogen..
Anorexia.. loopt als een traan over mijn wang
Afscheid
Gedichten
|
29 November 2010 | 19:40:17
Ik zie je lopen in de verte,
In de witte wolk van dromen,
Ik ren naar je toe,
Maar net voor ik je wil pakken,
Merk ik dat ik niet bij je kan komen,
Je staat daar in de ruimte,
De leegte en de mist,
Ik kijk naar je, je lacht terug,
Ik word ongemakkelijk,
Omdat ik denk dat ik me heb vergist..
Ik ren nog een keer naar jou toe,
Maar je loopt van me weg,
Ik kan niet bij je komen,
Jij in het hiernamaals, ik in leven,
Het doet pijn, als ik het hardop zeg..
Je bent weggegaan van het leven,
Nam de stappen door de hemel poort,
Nu sta je daar te lachen,
Maar.. ik mis je hoor ! !
Ik heb nooit afscheid van je kunnen nemen,
Geen begrafenis, crematie, of bericht,
Nee.. enkel een leegte in de stilte,
En tranen... op mijn bleek, en verdrietig gezicht..
Kon ik de trappen maar op lopen,
De mist in, weg van alle pijn,
Nooit meer zonder jou hoeven strijden,
Nooit meer die pijn van het leven...
en.. s morgens niet meer op hoeven te staan.....
Omdat ik niet meer in dit leven zal zijn..
Langzaam word ik meegetrokken in de draaikolken van het leven, steeds verder naar beneden, met mijn hoofd steeds verder onder water. Ik ben bang, ik voel me gevangen en alle krachten en energie die ik nog heb steek ik in het feit dat ik weg wil zwemmen van die tollende massa water die me steeds verder laat verdwijnen in dit bestaan.
Ik spartel als een klein kind in nood, ik grijp naar de touwen die boven me hangen maar ik kan er niet bij omdat de wind de touwen alle kanten op laat waaien, hoe hard ik ook vecht en probeer. Ik voel me meegetrokken naar een gevoel, een gedachten, een plek waar ik niet wil zijn en waar ik ook niet mezelf durf te zijn en mijn omgeving zie ik naar me kijken. Ze roepen: “pak me vast, vertrouw me maar” maar elke keer laten ze me weer voelen dat ze onbereikbaar zijn, en dat hun vertrouwen enkel gebaseerd is op mooie woorden.
Machteloos voel ik me tegen de kanten aan drukken en ga ik steeds verder weg van het hier en nu, starend in de leegte. Ik ga alle kanten uit en ben compleet gedesoriënteerd, ik vecht, ik schop, ik zwem, ik probeer te overleven maar het is een continue strijd tussen mij, het leven en de dood. Levend tussen 2 werelden en niet wetend welke kant het uit zal gaan vroeg of laat.
Ik vecht, ik leef en ik blijf me verzetten maar ik ben zo moe van het vechten, steeds maar weer, ik ben zo moe van de verwijtende en vragende blikken van mensen als ik langs kom. Alsof het woord “psychiatrie” dikgedrukt op mijn hoofd staat geschreven. Hoe hard ik ook roep, hoe vrolijk ik ook ben, hoe erg ik ook clown speel en iedereen laat genieten. “het is nooit goed genoeg” want ik heb die stempel, ik word nagekeken, ik hoor en zie de mensen praten over me, op zo’n manier dat ik het net niet kan horen.
Mensen sparen me, spreken me maar gewoon niet meer aan, ontwijken mijn hallo en lopen stug door als ik met een vrolijke snoet een gesprek probeer aan te gaan. Alsof ik een monster ben, en het gevaarlijk is in contact te treden met me. Alsof mijn psychische stoornis besmettelijk is, en ik een moordenaar of martelaar ben. Maar ik ben niets van dat alles, enkel en alleen een onzekere meid die twijfelt aan zichzelf en die niet meer 100% voor zichzelf kiest en gaat.
Het doet me pijn als ik mensen zie weg kijken, als ik hoor dat er over me gesproken is maar ze mij niet aan durfde te spreken op mijn gedrag. “het doet pijn, zo’n pijn! “
Machteloos, ik voel me zo machteloos, verdrietig, en eenzaam tegelijk.. Met mijn lichaam overal en nergens, verdwalend in een grote plas water met een grote draaikolk. Geen idee meer wie ik ben, en hoe ik me moet redden uit deze waterkolk van emoties. “help me”, wil ik schreeuwen, maar ik besef dat ik het allemaal zelf moet doen..
|
|
|
|
|
